KOM NU Verdikkie EENS TRAINEN!

Heerlijk! Een goede scheidsrechter, een goede tegenstander en eindelijk een goede wedstrijd. We speelden als nooit tevoren dit seizoen. Onder leiding van onze Japanse Chinees bleven we de hele wedstrijd goed bij. En dat tegen een tegenstander die alle wedstrijden ruim wint. Volendam is een sportieve en vooral jonge ploeg. Ze spelen hun eigen handbal en hebben eigenlijk niet echt een zwakke plek. Toch konden wij tot 10 minuten voor het einde af en toe nog een puntje voor staan.

Ach, en toen kwam de klad er in. Sommigen denken er heel anders over dan ik, maar als je komt trainen en op tijd voor de wedstrijd binnen bent scheelt dat al de helft. Yair moest de hele wedstrijd keepen. Echt kl*te dat we dit jaar zo’n keepersprobleem hebben. Hij komt zo ook nooit in de wedstrijd. Keepen kan hij gelukkig wel.

Zo, deze keer geen verwijten of problemen te melden. Worden de stukjes wel een stuk saaier van. Als we weer eens tegen Monnickendam spelen zal ik daar ook weer uitvoerig over schrijven. Gewoon omdat het oplucht!

Tsja, valt niet veel over te zeggen. Althans, niet door mij. Ik denk dat je een team van sociologen en psychiaters nodig hebt om deze wedstrijd te analyseren. Jan Mulder zou er misschien nog wat over kunnen zeggen, maar dat kan hij over alles!

Monnickendam, het minderwaardigheidscomplex druipt er van af. Het publiek, de bank. Ongelooflijk. Ik zou me kapot schamen en heel stiekum doe ik dat ook wel een beetje. Ik heb een hoop gezien en gehoord met handbal, maar bij de wedstrijden tegen Monnickendam is het sociale verval van onze maatschappij pas echt goed te zien. Hoe dat komt? Misschien als onze ouders ook altijd zo uit hun plaat gaan aan de kant en onze coach een kleine schreeuwzeug imiteert in een poging aandacht te trekken van de scheids, dan zouden wij ook zo zijn geworden. Dit heeft wat jaren nodig, maar die jaren hebben ze ook wel gehad.

Ik heb nog nooit iemand met opzet geslagen of pijn proberen te doen. Tenminste, niet in nuchtere toestand! ;) Ook kan ik af en toe woest zijn op het niveau van de scheidsrechter, om mezelf enkele ogenblikken later te realiseren dat ik woest moet zijn op mijn eigen niveau. Het is een soort becel-balans methode die je met een beetje zelfreflectie wel onder die knie zal krijgen. Daar heeft de wereld helaas niet genoeg van, zelfreflectie.

Tot een volgend spannend stukje waarin ik de psyche van mens en mijzelf blootleg. Nogmaals een excuus aan onze scheidsrechter. Ik denk dat wij er in de tweede helft alles aan hebben gedaan om het haar zo makkelijk mogelijk te maken. Dat is, zelfreflecterend bekeken, ook een unicum.